Minsa’y nakita ko ang mga batang Boracay na papunta sa paaralan. Dalawa lamang ang naramdaman ko sa panahong iyon: tuwa at paghanga.

Natuwa ako dahil nakita ko sa mukha nila ang sabik at ligaya nang dahil sa pag-aaral. Humanga ako dahil kahit hindi kumpleto ang kanilang mga kagamitan, punong-puno pa rin sila ng pag-asa na sana’y makatapos sila sa pag-aaral.

*Litratong kuha sa Boracay, Enero 2007*

Once I was able to see the kids of Boracay go to school. The only two things I felt at that time: happiness and admiration.

I was happy because I saw in their faces the excitement and joy they felt because of the privilege of being able to study. I admired them because even if the things they needed for school were incomplete, they are still full of hope that one day they will graduate.

*Photo taken in Boracay, January 2007*

    7 Comments

  1. thess

    Hello Ibyang! Welcome sa LP 🙂

    kakaibang tanawin nga ito, nakakatuwa nga tama ka. never pa ako nakakita ng mga estudyanteng naglalakad sa dagat eh.

    Happy LP sa iyo!

  2. Ibyang Sanchez

    @ thess: thanks sa pag-welcome sa LP. 🙂

    naaliw din ako kaya nang makita ko ang mga batang yan na papunta sa eskwela, dali-dali kong kinuhanan.

    @toni: nasabi ko nga sa sarili ko na ang swerte nang mga batang ito dahil bago sila pumasok sa iskwela ay may bonus silang napakagandang tanawin.

    @teys: minsan nakakasali ako sa coffeebreak ni jan 🙂 nice seeing you here!

CommentsYour thoughts are important to me. Thank you for taking time to leave a message!